Britse artsenbond erkent de Cass Review, maar blijft vechten tegen het verbod op puberteitsremmers

Bijna twee jaar nadat de Britse artsenbond British Medical Association (BMA) in het openbaar stelling nam tegen de Cass Review, heeft dezelfde organisatie die positie grotendeels verlaten. In een op 6 mei 2026 gepubliceerde kritische toetsing van het rapport schrijft de voorzitter van de wetenschapsraad van de BMA, professor David Strain, dat hij "geen van de 32 aanbevelingen" van kinderarts Hilary Cass kan aanwijzen waar de artsenbond het mee oneens is. Het is een opvallende ommekeer — en tegelijk een half antwoord, want op het punt dat er in de praktijk het meest toe doet, het verbod op puberteitsremmers voor minderjarigen, houdt de BMA voet bij stuk.

Wat de BMA nu beweert

De aanleiding voor de nieuwe stellingname is een document van twaalf BMA-leden, geschreven op verzoek van het bestuur nadat de vakbond in juli 2024 nog had ingestemd met een motie om "verzet te bieden tegen de implementatie" van de Cass Review en de aanbevelingen "onvoldoende onderbouwd" te noemen. Die motie leidde destijds tot felle kritiek van onder anderen de Britse regering en medisch-wetenschappelijke tijdschriften, die erop wezen dat een beroepsvereniging zich daarmee tegen een systematische bewijsbeoordeling keerde zonder zelf met vergelijkbaar bewijs te komen.

Strain beschrijft in de nieuwe toetsing hoe Cass te werk ging "met die eerste regel van de geneeskunde: eerst geen kwaad doen", in een gebied met "aanzienlijke onzekerheid". Het is een erkenning dat de kritiek van 2024 vooral politiek was, niet methodologisch: nergens in het nieuwe stuk wijst de BMA een concrete tekortkoming aan in de manier waarop Cass de bestaande studies naar puberteitsremmers en hormoonbehandeling beoordeelde.

Het punt waarop de BMA blijft vasthouden

Toch is de knieval niet compleet. De BMA blijft zich verzetten tegen het feit dat het voorschrijven van puberteitsremmers aan minderjarigen met een wettelijk verbod is belegd in plaats van bij individuele artsen. De redenering: "specialisten zouden de middelen moeten kunnen voorschrijven", en "een politiek besluit dat bepaalt hoe wij voorschrijven, is verkeerd."

Dat argument gaat voorbij aan de reden waarom de Britse overheid juist wél ingreep. Het Britse ministerie van Volksgezondheid maakte het verbod op 11 december 2024 voor onbepaalde tijd van kracht, na advies van de Commission on Human Medicines dat er "een onaanvaardbaar veiligheidsrisico" bestaat bij voortgezet voorschrijven buiten onderzoeksverband. Een herbeoordeling wordt niet vóór 2027 verwacht; alleen jongeren die de middelen al kregen, mogen doorgaan, en nieuwe recepten zijn alleen mogelijk binnen een lopend klinisch onderzoek. Met andere woorden: het was niet een politicus die overhaast ingreep in de spreekkamer, maar een gezondheidswaakhond die concludeerde dat de klinische praktijk zelf onvoldoende waarborgen bood.

Waarom dit meer is dan Brits nieuws

Voor Nederland is deze episode relevant omdat het precies het patroon laat zien dat zich in meerdere landen herhaalt: eerst verzet van de beroepsgroep tegen een kritische evaluatie van de eigen praktijk, gevolgd door een langzame, gedeeltelijke erkenning zodra het bewijs zich opstapelt — terwijl de jongeren om wie het gaat in de tussentijd zonder duidelijk kader bleven zitten. In Nederland speelt eenzelfde discussie via de Gezondheidsraad, die zich tot nu toe terughoudender opstelt dan de Cass Review ten aanzien van puberteitsremmers, terwijl de onderliggende bewijsproblemen — kleine studies, korte follow-up, ontbrekende controlegroepen — identiek zijn aan die in het Verenigd Koninkrijk.

Ook internationaal blijft de kern van de Cass Review-discussie: niet ideologie tegenover ideologie, maar de vraag of een medische interventie bij kinderen is gebaseerd op degelijk bewijs. Een overzicht van hoe verschillende Europese landen die vraag beantwoordden, van Zweden tot Frankrijk, zet Cry for Recognition op een rij.

Een erkenning met een gat erin

Het is winst dat een grote beroepsorganisatie erkent dat de wetenschappelijke onderbouwing van vroege medische transitie zwak is — dat is precies waar critici van het affirmatieve model al jaren op wijzen. Maar de BMA neemt de conclusie over zonder de consequentie te aanvaarden. Als het bewijs voor puberteitsremmers inderdaad "opvallend zwak" is, zoals Cass concludeerde en de BMA nu erkent, dan is een tijdelijke terughoudendheid in het voorschrijven — buiten onderzoeksverband — niet de politisering van de geneeskunde die de BMA suggereert. Het is precies wat evidence-based zorg normaal gesproken zou doen: een interventie pauzeren zolang de effecten en risico's onvoldoende zijn vastgesteld. Door dat onderscheid niet te maken, houdt de BMA een deur op een kier die de eigen, net erkende conclusie eigenlijk had moeten sluiten.

Bronnen

• PinkNews, British Medical Association no longer opposes Cass Review – apart from puberty blockers ban, 7 mei 2026. thepinknews.com
• PinkNews, Wes Streeting announces indefinite ban on puberty blockers in UK, 11 december 2024. thepinknews.com

Saskia Weijermars

Redactie